Kemal Özer'in kitapta yer alan sunuş yazısı:


MEKTUPLARIN TANIKLIĞI

Bu kitapta kuşkusuz yan yana gelmiş pek çok şey var. Ama bunlardan üçü hemen anılmalı: Mektup, Bulgaristan, Fahri Erdinç. Üçü de birbirini hazırlıyor, üçü de birbirini bütünlüyor. Önce ‘mektup’tan başlarsak, mektup yazmanın, göndermenin ve almanın daha erken yaşlarda benim için bir heyecan kaynağı olduğunu söyleyebilirim. Yazarken, anlatmaya her şeyi unuturcasına kendini kaptırmanın, okurken açık gözlerle düş görmenin heyecanı alıp götürür. Üstelik zamanla körelmez, her ele alışta yeni boyutlar kazanır.

Bulgaristan, yine erken yaşlarda, benim için bir merak konusuydu. Gözümde canlandırmaya çalıştığım kimi ayrıntıların ülkesi. Anneannemin anlattığı masallar onun topraklarından geliyordu çünkü. Göç etmenin gizemli bir yazgı olduğunu düşündüren öyküler, onca yıl sonra dahi eksilmeyen bir dalgınlık bırakmıştı arkasında. Gölgesi zaman zaman bana da düşen o dalgınlıktı Bulgaristan. Hiç tasarlamadığım halde, sonradan ilk gittiğim, yazınsal ve yaşamsal görgümü genişleten, kendime, kendi ülkeme dışarıdan bakmamı sağlayan, yeni tanışıklıklarla zenginleştiren ülke de oldu.

Fahri Erdinç, ilk okurluk yıllarımda, öykülerini büyük tat alarak okuduğum birkaç yazardan biriydi. Başucumdan eksik etmediğim Seçilmiş Hikâyeler Dergisi’nin özel sayısını ne zaman yeniden okusam sanki yinelenen bir büyü çıkardı karşıma, açıklanamayan ve adı konulamayan gizemli bir özellik. Bulgaristan beni Fahri Erdinç’le de buluşturmuş oldu. Tanışıklığımız yıllar önce başlamıştı; ama bu ilk buluşma, tanışıklıkla yetinmeyen bir ilişkiye dönüştü.

Kendi ailemi, doğduğu topraklardan uzaklaştıran göçmenlik yazgısını, Fahri Erdinç’te kuşkusuz başka boyutlarla yeniden görmüştüm. Göçmenliği seçmesi, yaşamını yeniden kurgulamayı göze alması, ülkesi için siyasal ve sanatsal hizmete kendini adaması onu bir yazgı adamına dönüştürmüştü. Yaşadıklarına bakınca, hem yaşamsal hem sanatsal direniş çıkıyordu önümüze. Ülkesiyle yaşıyordu onca yıl, ülkesinin insanlarına yazıyordu, varlığıyla dili arasındaki bağlantıyı köreltmeden sürdürüyordu. Üstelik yazdıkları, yıllarca okura ulaşamamıştı. Bu direniş, hayran olunası bir şeydi ve yazılanları adresine ulaştırmada kutsal bir görevle yükümlüyordu insanı.

1976’daki ilk buluşmadan sonra, ben de bu ulaklığı yükümlenenlere gönüllü olarak katıldım. 1976’dan 1986’ya 10 yıl boyunca her yıl, kimi kez birden fazla, buluşmayı sürdürdük. Ayrıca, onun da ‘mektup’ kavramına özel bir anlam yüklemesi, bu süre içinde yoğun bir yazışmaya yol açtı. Nâzım Hikmet, hapislik yıllarında, ‘dışarı’yla, ‘dışarı’dan aldığı haber ve mektuplarla yaşadığını vurgulamıştı. Fahri Erdinç, bunun tersini yaptı. ‘İçeri’yle yaşadı. ‘İçeri’den, yani ülkesinden gelenlerle.

Elinizdeki kitap, 10 yıl sürüp giden bu yazışmayı kapsıyor. Okuyacağınız mektuplar, kuşkusuz öncelikle bir yazgı adamının yaşamından kesitler içeriyor. Onun hem siyasal, hem sanatsal çalışmalarına tanıklık ediyor. Ama daha ayrıntılı bakıldığında, sözkonusu zaman dilimi içinde iki ülkenin, Türkiye ile Bulgaristan’ın, sanat ve siyaset yaşamından izdüşümlere de yer veriyor. Hele aradan geçen zamanın kattıklarıyla bakılırsa, o günleri yaşayanları belki bir yeniden değerlendirmeye, bugünden geriye ilgi duyanları ise birinci elden bir tanıklığın ipuçlarına yöneltebilir.

Kendi adıma, üstlenmeye çalıştığım ulaklığı, bugüne değin çeşitli nedenlerle yerine tam getirememenin üzüntüsü içinde olduğumu, ama Fahri Erdinç’i okura götürecek yayın çalışmalarının yeniden gündeme gelmesinden, kitaplarının yakın zamanda basıma kavuşacak olmasından duyacağım sevinci belirtmek isterim.